Wścieklizna

Objawy wścieklizny rozwijają się po okresie wylęgania i dotyczą układu nerwowego.

- gorączka, złe samopoczucie - ból lub mrowienie w miejscu rany - niepokój, pobudzenie - trudności w połykaniu, ślinotok - skurcze, drgawki, zaburzenia świadomości

Po wystąpieniu objawów leczenie jest bardzo trudne, dlatego kluczowe jest postępowanie po ekspozycji. Obejmuje ono dokładne przemycie rany oraz ocenę ryzyka i wdrożenie profilaktyki poekspozycyjnej zgodnie z zaleceniami medycznymi.

Wścieklizna może mieć przebieg w postaci pobudzenia (tzw. postać wściekła) lub postać porażenną. Niezależnie od postaci najważniejsze jest zapobieganie chorobie poprzez szybkie działania po ekspozycji.

Profilaktyka obejmuje unikanie kontaktu ze zwierzętami oraz – u części osób – szczepienie przedekspozycyjne (szczególnie przy długich podróżach, pracy terenowej, wyprawach i pobycie z dala od opieki medycznej).

Wścieklizna występuje w wielu regionach świata. Ryzyko dla podróżujących zależy od kraju docelowego, kontaktu ze zwierzętami (w tym z psami, małpami i nietoperzami) oraz dostępności szybkiej opieki medycznej.

Największe ryzyko wiąże się z ugryzieniem lub podrapaniem przez zwierzę, kontaktem z nietoperzami, długim pobytem w regionach o ograniczonym dostępie do opieki oraz aktywnościami zwiększającymi kontakt ze zwierzętami.

- rozważ szczepienie przedekspozycyjne przy podróży do regionów podwyższonego ryzyka - zawsze skonsultuj ekspozycję (ugryzienie/podrapanie/nietoperz) z lekarzem

Rozpoznanie opiera się na ocenie objawów i historii ekspozycji. Diagnostyka laboratoryjna jest złożona i wykonywana w ośrodkach referencyjnych.

Rokowanie zależy przede wszystkim od tego, czy po ekspozycji wdrożono właściwe postępowanie. Wczesna profilaktyka poekspozycyjna może skutecznie zapobiec chorobie.

Informacje mają charakter edukacyjny i nie zastępują porady lekarskiej. Po ekspozycji na wściekliznę działaj niezwłocznie i skontaktuj się z lekarzem.